güneş ışır, çiçekler açardı… çiçekler kokar, arılar konardı… arılar toplar, insanlar tadardı ki o ”bal”dı… gözler ışır diller şakırdı… sözler yakar, dudaklar ballanırdı… nefesler ısınır, tenler yanardı ki o ”aşk”tı… işte bu… bal, doğanın aşk da insanın tadıydı…